Τελικά, δεν θα τη βολέψουμε...?

Θυμήθηκα σήμερα, ένα βιβλίο που μου χάρισαν κάποτε, πάνε πάνω από 10 χρόνια από τότε, το οποίο λέγεται "εγώ ελπίζω να τη βολέψω" του Μαρτσέλο Ντ' Ορτα, ο οποίος ήταν δάσκαλος σε ένα χωριό της νότιας Ιταλίας και μάζεψε τις καλύτερες ατάκες των λιλιπούτειων μαθητών του. Θυμάμαι να διαβάζω χαλαρά το βιβλίο και να γελάω με το χιούμορ των παιδιών, αλλά τις τελευταίες μέρες, άρχισα να το ξανασκέφτομαι και μέσα στο αστείο, μου ήρθε και το σοβαρό, ίσως και το θλιβερό κομμάτι της ιστορίας. Αυτά τα παιδάκια, που "ελπίζουν να τη βολέψουν", δεν μετέφεραν απλά, μια χιουμοριστική ατάκα, αλλά, τη φιλοσοφία των τελευταίων γενεών, που μας γαλούχησε με την πεποίθηση του βολέματος. Αυτή την κουβέντα, το παιδί την άκουσε στο περιβάλλον του και μέχρι να μεγαλώσει, είχε μπει στο πετσί του και είχε γίνει φύση του.
Καθημερινά συναντώ γονείς, τους μιλάω, και διαβάζω στο διαδίκτυο απόψεις τους, κι από όλους προσλαμβάνω μια αγωνία και ένα άγχος για το αύριο των παιδιών τους. Όμως, το αύριο, δεν είναι (μόνο) η κατεστραμμένη μας οικονομία σήμερα, αλλά, κι όλα αυτά τα πιστεύω και οι πεποιθήσεις που θα περάσουν στο σύστημα των παιδιών και τα οποία, θα έχουν πολύ μεγαλύτερη επίδραση και δύναμη από τις τωρινές εξελίξεις. Οπότε, ας μην τους μάθουμε κι εμείς, οτι σκοπός είναι...να τη βολεύουν...